verhaal van

Anja

An­ja

Hel­pen­de Plus Zuy­der­borgh

De ou­de­ren­zorg, een bij­dra­ge le­ve­ren aan de laat­ste le­vens­fa­se is echt mijn pas­sie.

Ik heb ja­ren in de ho­re­ca ge­werkt tot dat een vrien­din zei, je moet eens bij Land van Hor­ne kij­ken, daar heb­ben ze ba­nen die jij leuk vindt. En ze had he­le­maal ge­lijk, ik werk in­mid­dels ruim 7 jaar in de zorg en het is he­le­maal mijn ding.

Voor­heen werk­te ik als zorg­as­sis­ten­te op het klein­scha­lig wo­nen in Bu­del maar ik wil­de meer zorg, als zorg­as­sis­ten­te ligt toch de na­druk op voe­ding en ac­ti­vi­tei­ten. Ik ben daar­om de op­lei­ding hel­pen­de plus gaan doen. Ik ben zo blij dat ik dat op mijn leef­tijd die kans nog krijg. In­mid­dels ben ik ge­slaagd en werk ik in het klein­scha­lig wo­nen in Zuy­der­borgh. En dat is he­le­maal mijn plek.

 

De ou­de­ren­zorg, een bij­dra­ge le­ve­ren aan de laat­ste le­vens­fa­se is echt mijn pas­sie. Ik vind het erg fijn om er­voor te zor­gen dat be­wo­ners hun ei­gen re­gie kun­nen be­hou­den. Dat zijn juist de klei­ne din­gen zo­dat ze een fij­ne dag heb­ben. En vaak zijn ze het met­een weer ver­ge­ten maar ik word heel blij van de mo­men­ten dat ze ge­nie­ten.

 

In Zuy­der­borgh kan ik he­le­maal mijn ei kwijt. Om on­ze be­wo­ners van de klei­ne din­gen te la­ten ge­nie­ten or­ga­ni­seer ik al­ler­lei din­gen. Zo heb ik ou­de te­le­foon met een col­le­ga op­ge­haald om te la­ten om­bou­wen tot een won­der­foon. Daar­mee is het net als­of be­wo­ners een fa­mi­lie lid aan de te­le­foon krij­gen. Daar zie je de be­wo­ners van ge­nie­ten. Ik heb ook een klets­pot ont­wik­keld waar­in o.a. ou­de fo­to's zit­ten van al­ler­lei din­gen, ou­de mer­ken, kin­de­ren in een teil, school­si­tu­a­ties, de melk­boer. Als je die pot op ta­fel zet, ko­men de ver­ha­len van de be­wo­ners van­zelf. Ik wordt er blij van dat ik op die ma­nier de be­wo­ners een mooie dag kan ge­ven, daar doe ik het voor!