verhaal van

Autonomie

Au­to­no­mie

Fem­ke - Wijk­ver­pleeg­kun­di­ge Thuis­zorg

On­danks dat ze niet meer sa­men­wo­nen, zie ik ze wel sá­men

Al ja­ren kom ik bij een me­vrouw thuis. Een da­me mid­den in de 80, ruim 60 jaar ge­trouwd en ge­ze­gend met 2 kin­de­ren. Ze heeft al lan­ge­re tijd ge­zond­heids­klach­ten, maar de laat­ste keer na een val heeft ze veel in­ge­le­verd. Door de val is ze niet meer mo­biel en de trans­fers gaan met een til­lift. Ook heeft ze geen eet­lust waar­door ze een ri­si­co heeft op on­der­voe­ding, en van­we­ge de ver­min­der­de mo­bi­li­teit is er een ri­si­co op con­trac­tu­ren en de­cu­bi­tus. Com­mu­ni­ce­ren gaat moei­za­mer, waar­schijn­lijk door de ge­vol­gen van een CVA. Zo­als ik me­vrouw ken, maar ook wat de kin­de­ren aan­ge­ge­ven, heeft ze al­tijd last ge­had van de­pres­sie­ve stem­min­gen. 

Zelf lijkt ze de klach­ten ook te her­ken­nen, maar als we vra­gen of ze ad­vies wil van een di­ë­tis­te of van een an­de­re the­ra­peut dan is ze heel dui­de­lijk, 'pff­f' zegt ze dan en dit on­der­steund ze met een wui­ven­de hand. 'Ik wil geen ge­doe meer, het is op…' 
Ik her­ken de au­to­no­mie en ei­gen re­gie van me­vrouw in de­ze re­ac­tie. Maar ik be­grijp ook de re­ac­tie van haar echt­ge­noot die van me­ning is dat ze hulp no­dig heeft.

Uit­ein­de­lijk vindt er een ge­sprek plaats met het echt­paar en de huis­arts. Eer­der heeft me­vrouw op­nieuw bij mij aan­ge­ge­ven geen the­ra­pie­ën meer te wil­len, of in haar woor­den 'geen poes­pas en geen on­ge­mak'. Het doel van dit ge­sprek is dan ook om haar echt­ge­noot mee te ne­men in de wens van me­vrouw en hen be­ge­lei­den in de ach­ter­uit­gang die zij door­maakt.

Re­cent is me­vrouw ver­huisd naar een zorg­cen­trum. Ik zie ze nu ge­nie­ten als ze bui­ten aan het wan­de­len zijn, met me­vrouw in de rol­stoel. Of wan­neer ze in de ge­za­men­lij­ke ruim­te kof­fie zit­ten te drin­ken. On­danks dat ze niet meer sa­men­wo­nen, zie ik ze wel sá­men!