verhaal van

Chantal

Chantal Hendriks

Chan­tal

Wijk­ver­pleeg­kun­di­ge

Ik ben bij de cli­ënt te gast 

Ik werk in de wijk, dat vind ik heer­lijk. Ik ben bij de cli­ënt te gast en wil zo veel mo­ge­lijk voor ze be­te­ke­nen. Als wijk­ver­pleeg­kun­di­ge ben ik het aan­spreek­punt van de cli­ënt en fa­mi­lie, maar ik heb ook nauw con­tact met de huis­arts, ca­sema­na­ger en an­de­re dis­ci­pli­nes.

Als wijk­ver­pleeg­kun­di­ge heb ik vas­te werk­da­gen waar­door ik het be­ter kan com­bi­ne­ren met mijn ge­zin. Twee van mijn drie werk­da­gen help ik in de och­tend mee in de zorgrou­te. Ons team is meest­al iets eer­der op kan­toor, zo­dat we sa­men een kop­je kof­fie drin­ken voor­dat we gaan star­ten met de zorgrou­te. 's Mid­dags kijk ik zorgleef­plan­nen na en sluit ik aan bij mul­ti­dis­ci­pli­nai­re over­leg­gen (MDO's). Bij de­ze MDO's be­spre­ken we de zorg voor de cli­ënt met di­ver­se be­trok­ke­nen, denk aan de huis­arts, er­go­the­ra­peut, ca­sema­na­ger, maar ook de cli­ënt of fa­mi­lie. Als we nieu­we cli­ën­ten heb­ben, ga ik op in­ta­ke­ge­sprek en wordt de zor­gin­di­ca­tie be­paald. Het komt wel eens voor dat we lan­ger of kor­ter de tijd no­dig heb­ben om zorg te ver­le­nen, dan is het mijn taak om de in­di­ca­tie na­der te be­kij­ken en in­dien no­dig bij te stel­len.  

Het is een af­wis­se­len­de func­tie, el­ke dag is an­ders. We heb­ben cli­ën­ten van al­le leef­tij­den. De jong­ste is 20 jaar en de oud­ste 100 jaar. Het geeft een goed ge­voel dat je iets voor an­de­ren kunt be­te­ke­nen, maar het kan ook zwaar zijn, om­dat je dicht bij de cli­ënt en fa­mi­lie staat. Daar­om is het be­lang­rijk dat je je werk kunt los­la­ten.

Het is be­lang­rijk dat een wijk­ver­pleeg­kun­di­ge zich in kan le­ven in de cli­ën­ten, re­gie durft te pak­ken en het team mo­ti­veert. Ook hoor je flexi­bel te zijn. On­danks dat ik vas­te tij­den en da­gen werk, komt het voor dat ik moet in­sprin­gen.