verhaal van

Corona - cliënt aan het woord

Co­ro­na - cli­ënt aan het woord

Lau­ra - Wijk­ver­pleeg­kun­di­ge Thuis­zorg

Ik kaart, kien en be­weeg heel erg graag en in één keer was al­les weg.

In­mid­dels we­ten we het: co­ro­na en haar ge­vol­gen treft ons al­le­maal. Van IC me­de­wer­ker, tot ge­zin met kin­de­ren, van trein­con­duc­teur tot ou­de­ren die thuis zorg ont­van­gen. Be­wo­ners van St. Char­les te Heyt­huy­sen wo­nen zelf­stan­dig, maar kun­nen thuis­zorg ont­van­gen en nor­ma­li­ter ge­bruik ma­ken van be­paal­de fa­ci­li­tei­ten, zo­als eten in de gas­te­rij. Maar de laat­ste maan­den was al­les toch wel an­ders. Wijk­ver­pleeg­kun­di­ge Lau­ra Diels stel­de een van haar cli­ën­ten wat vra­gen.

Hoe heeft u de af­ge­lo­pen tijd er­va­ren?
Ik kaart, kien en be­weeg heel erg graag en in één keer was al­les weg. Al die tijd heb ik mijn kaart­groep­je niet kun­nen zien en dat was best wel aan­pas­sen.
Het eten wordt ge­bracht op de ka­mer, ter­wijl ik nor­maal in de gas­te­rij eet. Het al­leen eten be­perkt je in je so­ci­a­le con­tac­ten. Het is eten wat de pot schaft, maar he­laas eet ik niet al­les dus mijn fa­mi­lie zorgt dan voor een an­der ge­recht.

Zijn er ook po­si­tie­ve din­gen uit de­ze tijd voort­ge­ko­men?
Ja­ze­ker! Ik heb be­paal­de din­gen ge­leerd: zo­als ap­pen met mijn mo­bie­le te­le­foon. Plus ik doe op het bal­kon mee aan de gym die van­uit bui­ten ge­ge­ven wordt. Dat vind ik erg fijn, want ik hou wel van ge­zel­lig­heid. De wel­zijns­coach heeft mij ge­sti­mu­leerd om met al­ler­lei ac­ti­vi­tei­ten mee te doen.

Hoe was het om naar bui­ten te gaan?
Hoe­wel ik een stuk min­der naar bui­ten ben ge­gaan met mijn elek­tri­sche rol­stoel, vond ik het erg fijn om toch men­sen te ont­moe­ten. Al ging ik vaak wel naar rus­ti­ge­re ge­bie­den toe.

Hoe was het con­tact in de af­ge­lo­pen pe­ri­o­de?
Mijn doch­ters wer­ken ook in de zorg, dus ik heb ze een stuk min­der ge­zien. Maar ge­luk­kig had ik een fo­to op mijn mo­bie­le te­le­foon en ik kon hier re­gel­ma­tig naar kij­ken. Door­dat ik me meer heb ver­diept in mijn gsm, kan ik nu re­de­lijk ap­pen. Dit pro­beer ik ook te blij­ven doen. Uit­ein­de­lijk heb ik niet ge­le­den on­der de si­tu­a­tie, want ja je moest je er­bij neer­leg­gen. Maar nu ko­men de kin­de­ren weer ge­re­geld op be­zoek en dat vind ik toch wel erg fijn.

Wat mist u het meest?
Ik mis voor­al het con­tact met an­de­re men­sen. Maar ge­luk­kig spreek ik weer re­gel­ma­tig af met mijn kaart­club­je. Dit doen we dan om en om bij ie­mand thuis. Ik zou het heel fijn vin­den als gas­te­rij "Ka­ri­bu'' weer open gaat, want ik mis toch echt het sa­men eten en klet­sen met an­der men­sen.