verhaal van

Corona - samen komen we er wel

Co­ro­na - sa­men ko­men we er wel

Lau­ra - Wijk­ver­pleeg­kun­di­ge Thuis­zorg

Wat is de we­reld toch ver­an­derd in zes we­ken tijd

Ik zie mijn col­le­ga's zich sterk hou­den, door­wer­ken en ho­pen dat de cli­ën­ten geen co­ro­na­klach­ten krij­gen. Een stuk­je angst, een stuk­je on­ze­ker­heid bij de cli­ën­ten en ook bij je col­le­ga's en je­zelf.  Het is toch een lan­ge tijd die cli­ën­ten voor­na­me­lijk bin­nen door moe­ten bren­gen en dit brengt veel on­rust. 

Cli­ën­ten zijn bang, zoe­ken steun en troost, die wij als zorg­me­de­wer­kers maar ge­deel­te­lijk kun­nen bie­den. Al­les wordt er­aan ge­daan om de cli­ën­ten op an­de­re ge­dach­ten te bren­gen en af­lei­ding te ge­ven. Beeld­bel­len met fa­mi­lie, dan­sen op het bal­kon, mu­zi­kan­ten die bui­ten staan op te tre­den.

Wat is de we­reld toch ver­an­derd in zes we­ken tijd. Van een SA­MEN­le­ving naar een 1,5 me­ter sa­men­le­ving. Af­stand hou­den, geen han­den schud­den, geen knuf­fels ge­ven. Ook niet aan je va­der, moe­der, opa of oma.

Maar wat heb­ben we in die 6 we­ken toch ber­gen werk ver­zet. Wat ben ik trots op al mijn col­le­ga's van Land van Hor­ne, de zie­ken­hui­zen en an­de­re zorg­in­stan­ties. Ge­luk­kig zien we weer een beet­je licht aan het ein­de van de tun­nel. We kun­nen weer voor­uit kij­ken en een plan­ning ma­ken. Lang­zaam maar ze­ker kun­nen we weer een beet­je adem­ha­len en ho­pen dat al­les goed komt.

Be­dankt lie­ve col­le­ga's en hoe­wel we er nog niet zijn, SA­MEN ko­men we er wel!