verhaal van

Daan Vaes

Daan Vaes

Vrij­wil­li­ger Zorg­cen­trum St. Jo­seph Ne­der­weert

Ik voel­de een mo­re­le ver­plich­ting om me er­gens voor in te zet­ten. 

Daan (32 jaar) uit Ne­der­weert, werkt als kok in een eet­ca­fé. Door het co­ro­na­vi­rus werd al­les even an­ders, maar daar maak­te Daan het al­ler­bes­te van. Nu werkt hij door de weeks als vrij­wil­li­ger bij zorg­cen­trum St. Jo­seph in Ne­der­weert. 

Min­der werk door slui­ting ho­re­ca
'Ik werk als kok in de ho­re­ca. Door de ver­plich­te slui­ting van al­le ho­re­ca door on­ze over­heid, had ik in­eens veel min­der werk. Hoe­wel de keu­ken van het res­tau­rant waar ik werk open bleef voor maal­tij­den af­ha­len, con­cen­treert dit werk zich op de week­en­den, waar­door ik ge­du­ren­de de week niet veel om han­den had. Toch word ik door­be­taald en dat voel­de er­gens niet goed. Ik voel­de een mo­re­le ver­plich­ting me er­gens voor in te zet­ten. Plus ik merk aan me­zelf dat ik baat heb bij het hou­den van een da­ge­lijk­se struc­tuur nu de da­gen kor­ter wor­den.'

So­ci­a­le markt­plaats
'Ik ben ver­vol­gens op zoek ge­gaan op de so­ci­a­le markt­plaats van Punt Wel­zijn en zo kwam ik uit bij een va­ca­tu­re voor vrij­wil­li­ger op de dag­be­ste­ding bij St. Jo­seph in Ne­der­weert. Kijk, ik ben een jon­gen ge­bo­ren en ge­to­gen in Ne­der­weert, dus voor mij was het heel gauw dui­de­lijk: hier moet ik zijn.'

Aan de slag op de dag­be­ste­ding
'S­inds en­ke­le we­ken ben ik nu aan het werk tus­sen de ou­de­ren bij de dag­be­ste­ding. Hier ko­men ou­de­ren, niet woon­ach­tig in zorg­cen­trum St. Jo­seph zelf maar bin­nen ge­bracht door vrij­wil­li­ge chauf­feurs, uit de om­ge­ving bij­een. We spe­len spel­le­tjes, le­zen de krant, gaan kaar­ten en soms als het weer het toe­laat maak ik een om­me­tje met ze. Tus­sen­door ga ik rond met kof­fie en help ik met het uit­ser­ve­ren van het mid­dag­eten.'

Win/win si­tu­a­tie
'Het was wel even wen­nen, om­dat het werk­tem­po een stuk rus­ti­ger ligt dan op het werk in de keu­ken. Maar ik ge­niet er echt van. Ik vind het heer­lijk om over vroe­ger te pra­ten en dat heb ik sinds het weg­val­len van mijn ei­gen groot­ou­ders niet echt meer kun­nen doen. Plus je ziet dat de ou­de­ren het waar­de­ren, de aan­dacht en tijd die je voor ze vrij­maakt. In mijn ge­val een win/win si­tu­a­tie, want ik haal er net zo­veel uit ener­gie uit.'

Dank­baar werk
'Bij St. Jo­seph heb­ben ze mij ge­vraagd of ik ook op de woon­groe­pen zou wil­len uit­hel­pen, dus bij de be­wo­ners zelf. Ik ben erg be­nieuwd hoe dat gaat be­val­len, maar ik help graag mee: het is dank­baar werk en be­ter dan al­leen thuis­zit­ten. We zul­len zien wat de toe­komst ons gaat bren­gen en wan­neer de ho­re­ca weer aan­trekt. Maar als het een beet­je kan, zou ik dit graag nog lang wil­len blij­ven doen. Want zorg is uit­ein­de­lijk maat­werk en voor maat­werk kan al­tijd een op­los­sing ge­von­den wor­den en blijft dus in de toe­komst al­tijd een op­tie.'

Wij kun­nen wel wat ex­tra hulp en on­der­steu­ning ge­brui­ken in on­ze zorg­cen­tra. Wil jij ook net als Daan je (tij­de­lijk) in­zet­ten voor on­ze kwets­ba­re ou­de­ren én zorg­me­de­wer­kers in co­ro­na­tijd? Kijk hier voor meer in­for­ma­tie.