verhaal van

Dimphy

Dimp­hy

Me­de­wer­ker thuis­be­ge­lei­ding Thuis­zorg

Ik vind het be­lang­rijk om men­sen in hun waar­de te la­ten en dat neem ik ook mee in mijn werk

Wat ben ik blij om weer te­rug te zijn in de zorg, nadat ik en­ke­le ja­ren heb ge­werkt in het be­drijfs­le­ven als re­cep­ti­o­nis­te. Bij Land van Hor­ne ben ik be­gon­nen in de huis­hou­ding bij men­sen thuis. In de huis­hou­ding heb ik een tijd­je mee­ge­lo­pen met een in­di­vi­du­e­le be­ge­lei­der en zo ben ik uit­ein­de­lijk in de­ze func­tie ge­rold. Ik doe het nu al­weer 4 jaar en het be­valt mij nog steeds ont­zet­tend goed.  

Ik vind het be­lang­rijk om men­sen in hun waar­de te la­ten en dat neem ik ook mee in mijn werk. Men­sen met de­men­tie kun­nen als een blad aan de boom om­slaan. Het ene mo­ment zijn ze vro­lijkhet an­de­re mo­ment boos en bin­nen 3 woor­den kan er weer ge­la­chen wor­den. Men­sen die min­der toe­gan­ke­lijk zijnpro­beer ik po­si­tief te prik­ke­len en bij te stu­ren, zon­der dat ze het ge­voel heb­ben dat ze min­der goed zijn. 

In mijn vak maakt het mij ge­luk­kig als men­sen mij her­ken­nen en er­ken­nen. Ze la­ten door klei­ne din­gen zien dat ze mijn be­zoek waar­de­ren. Een glim­lach op hun ge­zicht, de twin­ke­ling in hun ogen of ge­woon een 'dank­je­wel'. Een tijd­je ge­le­den was ik een ei­tje aan het bak­ken voor een cli­ënt en hij zei: 'Ik moet mijn doch­ter vra­gen of ze je ook goed be­taal­t'. Daar moet ik dan toch wel om la­chen.  

Diege­nen die de stap naar de zorg wil­len ma­ken, maar nog twij­fe­len, zou ik willen ad­vi­se­ren om het eens te pro­be­ren, want ze zeg­gen wel eens 'on­be­kend maakt on­be­mind'. Durf je de­ze stap niet in een keer te ma­ken, be­gin dan eens met klei­ne stap­pen door bij­voor­beeld mee te lo­pen met een col­le­ga of vrij­wil­li­gers­werk te doen.