verhaal van

Dionne

Di­on­ne

Wijk­ver­pleeg­kun­di­ge

 De func­tie van wijk­ver­pleeg­kun­di­ge is heel di­vers. Wat ik er zo mooi aan vindt is het han­de­len met een con­creet doel

De func­tie van een wijk­ver­pleeg­kun­di­ge is heel di­vers. Wat ik er zo mooi aan vindt is het han­de­len met een con­creet doel. Ik houd re­gie over het zorg­pro­ces om er­voor te zor­gen dat een cli­ënt zo lang mo­ge­lijk zelf­stan­dig thuis kan wo­nen. Daar­bij ben ik niet zo­zeer fy­siek aan het zor­gen, maar kijk ik voor­al naar ie­mands mo­ge­lijk­he­den en die pro­beer ik te be­nut­ten. Bij­voor­beeld door de in­zet van hulp­mid­de­len. Zo heb ik on­langs de drup­pel­bril in­ge­zet bij een cli­ënt. Na een een­ma­li­ge uit­leg kon zij zelf haar ogen drup­pe­len. Ze kwam laatst nog even langs om te ver­tel­len hoe blij ze hier­mee was. Ze had niet ge­dacht dat ze het zelf kon. Zo'n re­ac­tie geeft mij echt vol­doe­ning!

Ik vind het leuk om voor men­sen te zor­gen. Dat klinkt mis­schien af­ge­zaagd, maar dat was voor mij wel de re­den om de mbo-op­lei­ding ver­pleeg­kun­de te gaan doen. Tij­dens de op­lei­ding ont­dek­te ik dat ik het co­ör­di­ne­ren­de as­pect van de zorg in­te­res­sant vond. Daar­om ben ik na het be­ha­len van mijn di­plo­ma met­een door­ge­stroomd naar het hbo. Dat was een goe­de keu­ze.

Als wijk­ver­pleeg­kun­di­ge ben ik de spil in het zorg­pro­ces. Ik werk daar­in na­tuur­lijk sa­men met de cli­ënt, maar ook met zijn fa­mi­lie, de huis­arts en an­de­re be­trok­ken or­ga­ni­sa­ties. Dát en de cli­ën­ten ma­ken mijn werk erg af­wis­se­lend. Ik kom na­me­lijk thuis bij ou­de­re, maar ook jon­ge­re cli­ën­ten. Daar­door zie ik veel uit­een­lo­pen­de zorg­vra­gen, die al­le­maal om een ei­gen aan­pak vra­gen.