verhaal van

Eenzaamheid herkennen

Een­zaam­heid her­ken­nen

Lau­ra - Wijk­ver­pleeg­kun­di­ge Thuis­zorg

Wat je echt no­dig hebt is een luis­te­rend oor, een arm om je heen of ie­mand die je hand even vast­pakt

Het wordt va­ker ge­zegd bin­nen de mu­ren van de zorg: 'die cli­ënt lijkt me een­zaam'. Maar wat houdt een­zaam­heid nu pre­cies in? Wan­neer ben je een­zaam? Wel­ke ge­voe­lens brengt dit met zich mee? En hoe gaan we hier als zorg­pro­fes­si­o­nals mee om?

Ik be­gon mij dit al­le­maal af te vra­gen door de work­shop 'Om­gaan met een­zaam­heid', die ik in de­cem­ber 2019 heb ge­volgd tij­dens het prak­tijk­con­gres Nur­sing Ex­pe­rien­ce. De op­los­sin­gen te­gen een­zaam­heid die ik vaak voor­bij hoor ko­men zijn: meer so­ci­a­le con­tac­ten op­bou­wen en aan­slui­ten bij ac­ti­vi­tei­ten. Maar zijn dit ook dé op­los­sin­gen?

Stel je eens voor dat je een­zaam bent, niet lek­ker in je vel zit en dat je het ge­voel hebt dat je nie­mand hebt om mee te pra­ten. Wat zou je dan zelf op dat mo­ment pret­tig vin­den? Als je daar­over na­denkt, kom je er­ach­ter dat je vaak niet veel no­dig hebt. Wat je echt no­dig hebt is een luis­te­rend oor, een arm om je heen of ie­mand die je hand even vast­pakt. Het ge­voel heb­ben dat je se­ri­eus ge­no­men wordt, ge­steund en ge­hoord wordt.

La­ten we ons een stuk­je meer be­wust wor­den van een­zaam­heid en juist de klei­ne din­gen die je­zelf ook pret­tig zou vin­den aan on­ze me­de­men­sen en cli­ën­ten ge­ven. Dan wordt de zorg­we­reld al­weer een stuk­je mooi­er.