verhaal van

Eric van Boekel

Eric van Boe­kel

Leer­ling Ver­zor­gen­de IG Op­lei­din­gen

Van chauf­feur naar ver­zor­gen­de IG

Een ge­bro­ken voet die leidt tot een car­ri­è­res­witch. On­waar­schijn­lijk? Nou nee! Eric van Boe­kel was bij­na der­tig jaar vracht­wa­gen­chauf­feur. Nu is hij weer te­rug in de school­ban­ken. Hij volgt een op­lei­ding tot Ver­zor­gen­de IG bij Land van Hor­ne. 'T­ja, ik ben blijk­baar een zorg­zaam ty­pe'.

Be­gin 2017 brak Eric van Boe­kel (53) zijn voet. Nee, er ging geen val aan voor­af. Zijn voet brak door een zwa­re over­be­las­ting. "Hoe kan een vracht­wa­gen­chauf­feur die de he­le dag zit nou zijn voet bre­ken", lacht Van Boe­kel. "Ik zie het ie­der­een den­ken. Zo veel zat ik niet. Ik moest la­den en los­sen bij ver­schil­len­de su­per­mark­ten. Vracht­wa­gen in en uit. Soms ze­ven­tig uur per week. Toen ging het mis. Ik kreeg enorm veel last van mijn voet en kwam thuis te zit­ten. Pas la­ter bleek dat-ie spon­taan was ge­bro­ken. Dan duurt de re­va­li­da­tie wel lang."

Na een pe­ri­o­de van rust mocht Van Boe­kel nog niet de vracht­wa­gen op. De be­drijfs­arts ad­vi­seer­de wel om vrij­wil­li­gers­werk te gaan doen, om op de­ze ma­nier in het werk­rit­me te blij­ven. "Wer­ken met men­sen, dat zag ik wel zit­ten. Ja­ren ge­le­den heb ik mijn ou­ders ver­zorgd die ziek wa­ren. De si­tu­a­tie was al­les­be­hal­ve leuk, maar het werk lag me wel. Ik ben blijk­baar een zorg­zaam ty­pe."

Na over­leg kwam hij te­recht bij zorg­cen­trum Ee­gels­hoe­ve in So­me­ren van Stich­ting Land van Hor­ne. Hier be­ge­leid­de hij ou­de­ren met de­men­tie. Hij maak­te een praat­je, hielp met eten, deed spel­len en ging met ze fiet­sen op de duo­fiets. "Het was met­een raak. Het klik­te met de be­wo­ners, met de me­de­wer­kers en met de fa­mi­lie van de be­wo­ners. Ik kreeg zo veel leu­ke re­ac­ties. Ik voel­de me enorm wel­kom." Al snel ging het be­ter met de voet. Hij klop­te aan bij zorg­cen­trum St. Jo­seph in Ne­der­weert om ook hier te hel­pen. "Ik ging aan de slag bij men­sen met de ziek­te van Hun­ting­ton. Dit is een er­fe­lij­ke aan­doe­ning die be­paal­de de­len van de her­se­nen aan­tast. Ik vond dat eerst wel hef­tig. Wat bleek? Ook hier was ik met­een op mijn plek. Toen wist ik het; de zorg is mijn ding."

Van Boe­kel ver­volgt: "Zon­der di­plo­ma mag je niet in de zorg wer­ken. En om nu te­rug de school­ban­ken in te gaan?" Zijn 'zorg­col­le­ga's' sti­mu­leer­den hem om toch te sol­li­ci­te­ren op een op­lei­dings­plek. De be­drijfs­arts gaf het laat­ste zet­je. Van Boe­kel moest be­ter voor zich­zelf gaan zor­gen. Ze­ven­tig uur per week op de vracht­wa­gen, dat was voor nie­mand een aan­ra­der. Ook de be­drijfs­arts had door dat de sym­pa­thie­ke Hel­mon­der een an­de­re 'kwaal' heeft: een echt, puur zorg­hart. "En nu ben ik dus be­gon­nen aan de op­lei­ding tot Ver­zor­gen­de IG, ni­veau 3. Ik ga een dag in week naar school en de an­de­re da­gen loop ik sta­ge. Ik wil zo veel mo­ge­lijk zien. Mijn eer­ste sta­ge is bij zorg­cen­trum Ma­ri­ën­burght in Bu­del. Ik heb er zo'n zin in!"