verhaal van

Evie

Evie

Wijk­ver­pleeg­kun­di­ge Thuis­zorg

Ik doe het met een lach en een traan

Dit werk raakt me. Ik doe het met een lach en een traan. Als wijk­ver­pleeg­kun­di­ge in de thuis­zorg bouw ik een band met mijn cli­ën­ten op om­dat ik ze lan­ge­re tijd volg. Vaak wil­len men­sen tot het laatst toe thuis blij­ven wo­nen en ik be­ge­leid ze daar­bij. Soms is dat best emo­ti­o­neel.

Ik doe mijn werk voor­al van­we­ge het con­tact met men­sen. Er is een groot ri­si­co dat fa­mi­lie­le­den over­be­last ra­ken als ie­mand thuis zorg no­dig heeft. Als wijk­ver­pleeg­kun­di­ge be­kijk ik daar­om hoe ik man­tel­zor­gers on­der­steu­ning kan bie­den en kan hel­pen. Het is fijn daar­in iets te kun­nen be­te­ke­nen.

Soms ver­wijs ik door naar an­de­re zorg­ver­le­ners, bij­voor­beeld als er een ca­sema­na­ger no­dig is om­dat ie­mand aan het de­men­te­ren is. Daar­naast over­leg ik met an­de­re col­le­ga's zo­als wijk­ver­pleeg­kun­di­gen en huis­art­sen.