verhaal van

Ferry

Fer­ry

Ver­zor­gen­de IG

Ik zie ze niet als on­be­ken­den. Ik zie ze zo'n acht tot ne­gen uur per dag. Het is mijn fa­mi­lie

Ik werd net nog zus­ter prin­ses­je ge­noemd door één van de be­wo­ners van het zorg­cen­trum. Hij zei: "Jij bent toch nog geen veer­tig?" We heb­ben er sa­men hard om moe­ten la­chen. En dat vind ik ook zo mooi aan het wer­ken in de ou­de­ren­zorg.  

Van na­tu­re heb ik veel ge­duld. Ze­ker als ie­mand ziek is. Ik pro­beer de si­tu­a­tie waar­in ze zit­ten te be­grij­pen. Stel dat ik werk met ie­mand die blind is. Dan pro­beer ik te beden­ken hoe het is om blind te zijn en wat ik zou ver­wachten van die­ge­ne die mij ver­zorgt.  

Ik moest vluch­ten uit Iran. Daar was ik ver­pleeg­kun­di­ge in een pri­vé­zie­ken­huis. Ik heb op ver­schil­len­de af­de­lin­gen ge­werkt; op de ope­ra­tie­ka­mer, de spoed­ei­sen­de hulp, in­ter­ne ge­nees­kun­de en de kin­der­af­de­ling. Ik ben blij dat ik ook in Ne­der­land aan de slag kan in de zorg. Want dat is míjn werk. Ik houd van wat ik doe.    

Het is mooi om men­sen te hel­pen, ik voel me daar goed door. Ie­mand op het toi­let hel­pen, dou­chen, me­di­ca­tie ge­ven en soms ge­woon even luis­te­ren. Het gaat om klei­ne din­gen maar voor ie­mand die al­leen is en een pro­bleem heeft, kun­nen juist dat de gro­te din­gen zijn.  

Ik zorg graag voor de be­wo­ners van het zorg­cen­trum. Weet je, ik zie ze niet als on­be­ken­den. Ik zie ze zo'n acht tot ne­gen uur per dag. Het is mijn fa­mi­lie.