verhaal van

Iris

Iris

Spe­ci­a­list ou­de­ren­ge­nees­kun­de

Men­sen mo­gen hun ei­gen keu­zes ma­ken, ook in de laat­ste le­vens­fa­se

Dat ik in de zorg zou gaan wer­ken, kwam niet als ver­ras­sing. Het zit in mijn fa­mi­lie. Wat ik zo leuk vind aan wer­ken in een ou­de­ren­or­ga­ni­sa­tie is de sa­men­wer­king met col­le­ga's. Ik sta er als dok­ter niet al­leen voor. Ik heb over­leg met ver­pleeg­kun­di­gen, fy­si­o­the­ra­peu­ten, psy­cho­lo­gen en an­de­re col­le­ga's. Je doet het echt sa­men! Ook het con­tact met de cli­ënt en fa­mi­lie maakt mijn vak mooi. Het is fijn om men­sen echt te le­ren ken­nen.

Mijn beeld over de ou­de­ren­zorg kwam to­taal niet over­een met de wer­ke­lijk­heid. Ou­de­ren­zorg is veel dy­na­mi­scher dan ik ver­wacht­te. Ie­de­re pa­ti­ënt is an­ders. Als Spe­ci­a­list ou­de­ren­ge­nees­kun­de kan ik naar het to­taal­plaat­je kij­ken: li­cha­me­lijk, me­taal en ge­drag. Ou­de­ren heb­ben veel le­vens­er­va­ring en zijn soms een tik­kel­tje ei­gen­wijs, dat maakt het uit­da­gend. Het komt wel eens voor dat ze mijn ad­vies niet op­vol­gen, en dat is ook pri­ma. Men­sen mo­gen hun ei­gen keu­zes ma­ken, ook in de laat­ste le­vens­fa­se.


Als Spe­ci­a­list ou­de­ren­ge­nees­kun­de kun je echt het ver­schil ma­ken. Zo heb ik pas ge­le­den een cli­ënt be­han­deld die een on­der­been­am­pu­ta­tie heeft on­der­gaan. Op de stomp zat een wond dat maar niet dicht ging. Hier­door was het niet mo­ge­lijk om een pro­the­se aan te me­ten en dus kon hij ook niet gaan re­va­li­de­ren. Ik heb in een wond­kli­niek ge­werkt, dus in over­leg met de wond­kli­niek in het zie­ken­huis en de cli­ënt mocht ik de wond be­han­de­len. Bin­nen 2 we­ken was de wond ge­ne­zen en kon de cli­ënt gaan re­va­li­de­ren.


De ou­de­ren­zorg biedt veel nieu­we ont­wik­ke­lin­gen. Van ouds­her is de ver­pleeg­huis­zorg het mees­te be­kend, maar we doen nog veel meer: ge­ri­a­tri­sche re­va­li­da­tie­zorg, con­sul­ten bij men­sen thuis, aan­slui­ten bij mul­ti­dis­ci­pli­nai­re over­leg­gen, sa­men­wer­ken met het zie­ken­huis. Er is zo veel te doen in ons vak. Je hoeft je nooit te ver­ve­len. Dit is wat ik wil doen de ko­men­de 30 jaar.