verhaal van

Maria Smeets

Maria Smeets verpleegkundige land van horne

Ma­ria Smeets

Ver­pleeg­kun­di­ge Thuis­zorg

In de thuis­zorg is het nooit stan­daard wat je doet

Voor ver­pleeg­kun­di­ge Ma­ria Smeets is het heel dui­de­lijk: in de thuis­zorg is het nooit stan­daard wat je doet. "Je komt tel­kens op nieu­we plek­ken en in nieu­we si­tu­a­ties; ik vind het ge­wel­dig! De uit­da­ging voor mij is om juis­te zorg voor een cli­ënt in te kun­nen zet­ten – die in het be­gin toch aan de ex­tra hulp moet wen­nen. Daar­na zijn ze echt blij als ze zien wat je kunt be­te­ke­nen, en dat de fa­mi­lie min­der be­last is."

 

 

Ma­ria heeft al op di­ver­se plek­ken in de zorg ge­werkt. Ze be­gon bij het zie­ken­huis, werk­te in een zorg­cen­trum, in de thuis­zorg, in de ge­han­di­cap­ten­zorg, bij re­va­li­da­tie en in het ver­pleeg­tech­nisch team. "En ik ben blij nu weer in de thuis­zorg te zijn van­we­ge de af­wis­se­ling, en het con­tact met de cli­ën­ten. In het zie­ken­huis ben je veel met ver­pleeg­tech­ni­sche han­de­lin­gen be­zig, ook heel leer­zaam. Maar je mist het ge­he­le tra­ject van de cli­ënt, om­dat pa­ti­ën­ten ko­men en gaan. Het geeft mij vol­doe­ning om sa­men met de cli­ënt en man­tel­zor­gers, de naas­te fa­mi­lie, een pad te be­wan­de­len."

Gro­te stap

De ver­pleeg­kun­di­ge licht dat toe: "Je be­gint vaak heel voor­zich­tig bij een cli­ënt. Het is voor hen een gro­te stap om vreem­de men­sen over de vloer te heb­ben, en soms ook om te ac­cep­te­ren dat hulp no­dig is. Daar­in moet je een weg zoe­ken: wat heb­ben zij no­dig, wat past hier, wat kan ie­mand zelf nog, wat kun­nen wij bie­den? Als ze er gaan­de­weg ach­ter ko­men wat je te bie­den hebt – dat ze kun­nen blij­ven wo­nen, dat het le­ven mak­ke­lij­ker wordt, dat de fa­mi­lie min­der be­last is – zijn ze heel blij."

Sa­men­wer­ken met huis­art­sen en zie­ken­huis

Het sa­men­wer­ken met an­de­re par­tij­en in de thuis­zorg zo­als ge­meen­ten, huis­art­sen, zie­ken­huis - is ook wat het werk voor haar in­te­res­sant maakt. Zo sluit ze zelf ook aan bij het PATZ (pal­li­a­tie­ve thuis­zorg): een over­leg met huis­art­sen en an­de­re zorg­ver­le­ners over men­sen die zorg no­dig heb­ben in de laat­ste fa­se van hun le­ven. Ook het coa­chen van het team en de zelf­stan­dig­heid van de me­de­wer­kers ver­gro­ten, pas­sen goed bij haar. Niet voor niets is ze nu de op­lei­ding wijk­ver­pleeg­kun­di­ge via Land van Hor­ne aan het vol­gen.

Nieu­we col­le­ga's wel­kom

Ma­ria is dan ook de uit­ge­le­zen per­soon, zo blijkt, om te vra­gen wat de thuis­zorg voor ver­zor­gen­den en ver­pleeg­kun­di­gen te bie­den heeft; want nieu­we col­le­ga's zijn wel­kom. Ma­ria: "Het is een ge­wel­di­ge baan voor per­so­nen die graag zelf­stan­dig wer­ken en van veel af­wis­se­ling hou­den. En wat ik heel pret­tig vind, je hebt ook een fijn team en col­le­ga's met wie je kunt spar­ren en op wie je te­rug kunt val­len."