verhaal van

Melanie

Me­la­nie

Ver­zor­gen­de IG Woon­zorg­cen­trum Ne­der­ma­ze­hof

Hu­mor is van ie­der­een en daar­mee is het een goed me­di­cijn, men­sen den­ken even aan iets an­ders

Ik ben af­ge­stu­deerd aan de to­neel­school maar in­mid­dels ver­zor­gen­de IG bij Ne­der­ma­ze­hof. Na de the­a­ter­school moest ik re­a­lis­tisch blij­ven, daar was he­laas wei­nig toe­komst­per­spec­tief. En toen heb ik de stap naar de zorg ge­zet om­dat dat ook bij mij past. Mijn va­der heeft al­tijd op de am­bu­lan­ce ge­re­den en mijn moe­der was ver­pleeg­kun­di­ge. Je kunt dus wel zeg­gen dat ik uit een echt zorg­ge­zin kom. De keu­ze voor de zorg was dus niet zo moei­lijk. Ik heb mij ge­woon aan­ge­meld, wie niet waagt, wie niet wint. En in­mid­dels ben ik dus af­ge­stu­deerd ver­zor­gen­de IG en zit ik op mijn plek in Ne­der­ma­ze­hof.

 

Mijn the­a­ter­ach­ter­grond ge­bruik ik da­ge­lijks in mijn werk. Met hu­mor kom je na­me­lijk heel erg ver. Of ie­mand nou heel ziek is of erg on­rus­tig, met hu­mor zorg ik toch al­tijd weer voor een lach op ie­mands ge­zicht. Hu­mor is van ie­der­een en daar­mee is het een goed me­di­cijn, men­sen den­ken even aan iets an­ders.

Ik vind het be­lang­rijk dat be­wo­ners de ei­gen re­gie hou­den, ik stap na­me­lijk in ie­mands thuis bin­nen. En daar­naast is ie­mand van 100 jaar veel wij­zer dan ik, dus be­han­del ik ze niet als kind maar laat ze zich­zelf blij­ven. Zo zet­te ik eens mu­ziek aan bij een be­wo­ner en de­ze me­vrouw be­gon di­rect met haar voe­ten te dan­sen. Ik heb ver­vol­gens 10 mi­nu­ten met haar ge­danst, met haar voe­ten op de mij­ne, net zo­als vroe­ger. Ze straal­de he­le­maal, daar doe ik het voor!

Te­gen ie­der­een de twij­felt of de zorg is voor hem of haar is wil ik zeg­gen; de zorg is zo­veel meer dan bil­len was­sen, je kunt er veel meer in kwijt en je krijgt er ook veel voor te­rug. Dus pro­beer het ge­woon, kom het be­le­ven en er­va­ren.