verhaal van

Michel Campen

Mi­chel Cam­pen

Ver­voers­vrij­wil­li­ger Zorg­cen­trum Ma­ris­hof

De ou­de­ren zijn dank­baar en dat la­ten ze dui­de­lijk mer­ken, dat doet deugt

Twee maal in de week stapt Mi­chel Cam­pen de bus in om deel­ne­mers van de dag­be­ste­ding in zorg­cen­trum Ma­ris­hof naar huis te bren­gen. "Ik breng de deel­ne­mers weer vei­lig thuis, ik stel ze op hun ge­mak en on­der­weg klet­sen we en ma­ken we grap­jes. We ma­ken van het ver­voer een feest­je."

Zon­der vrij­wil­li­gers als Mi­chel zou­den de deel­ne­mers niet naar de dag­be­ste­ding kun­nen gaan. "De ou­de­ren zijn dank­baar en dat la­ten ze dui­de­lijk mer­ken, dat doet deugt. Het zien van vreug­de in de ogen van de ou­de­ren maakt dit vrij­wil­li­gers­werk het meest dank­ba­re baan­tje." Ook over het team waar Mi­chel in te­recht is ge­ko­men, is hij erg over te spre­ken. Hij heeft een hech­te band met de an­de­re vrij­wil­li­gers. "Het is een erg ge­zel­li­ge groep en ook de me­de­wer­kers van de dag­be­ste­ding zijn heel be­hulp­zaam."

Er is nog geen dag ge­weest dat Mi­chel geen zin had in het vrij­wil­li­gers­werk: "Al vijf jaar lang doe ik dit werk met veel ple­zier en ik plak er graag nog heel wat ja­ren aan vast."