verhaal van

Mieke

Mie­ke

Wijk­ver­pleeg­kun­di­ge Thuis­zorg

Ach­ter de voor­deur van men­sen krijg je een veel bre­der beeld van de si­tu­a­tie, waar­door je pas­sen­de zorg kunt bie­den

Na­dat ik 8 jaar in het zie­ken­huis heb ge­werkt als ver­pleeg­kun­di­ge, ben ik aan de slag ge­gaan als wijk­ver­pleeg­kun­di­ge in de thuis­zorg. Eerst bij een an­de­re or­ga­ni­sa­tie en nu bij­na 4 jaar bij Land van Hor­ne. Als wijk­ver­pleeg­kun­di­ge heb ik meer tijd voor mijn cli­ën­ten en meer een-op-een con­tact.

Ach­ter de voor­deur van men­sen krijg je een veel bre­der beeld van de si­tu­a­tie, waar­door je pas­sen­de zorg kunt bie­den. In mijn vak zijn we niet al­leen be­zig met zorg­ver­le­ning, maar bie­den ook on­der­steu­ning bij wo­nen, wel­zijn en pre­ven­tie. Wijk­ver­pleeg­kun­di­gen kij­ken naar de he­le si­tu­a­tie en niet al­leen naar bij­voor­beeld de wond. Daar­in ne­men we ook het net­werk van de cli­ënt mee. Als wijk­ver­pleeg­kun­di­ge leg ik ver­bin­din­gen en weet ik wat er te doen is in de wijk aan ac­ti­vi­tei­ten en dag­be­ste­ding. Ik heb con­tact met vrij­wil­li­gers en an­de­re or­ga­ni­sa­ties, de wijk­raad en school. Ik help men­sen om de goe­de weg te vin­den naar bij­voor­beeld de Wmo, hulp­mid­de­len of an­de­re voor­zie­nin­gen. Wijk­ver­pleeg­kun­di­gen stel­len ook in­di­ca­ties op bij nieu­we zorg­vra­gen en eva­lu­e­ren be­staan­de zorg om er­voor te zor­gen dat een cli­ënt op een goe­de ma­nier zo lang mo­ge­lijk thuis kan blij­ven wo­nen.

De cli­ën­ten in de wijk zijn zeer af­wis­se­lend. Men­sen met kort­du­ren­de en lang­du­ri­ge zorg­tra­jec­ten, jong en oud, maar ook cli­ën­ten die in hun laat­ste le­vens­fa­se zijn. Sa­men met de fa­mi­lie en man­tel­zor­gers zor­gen we dan voor een waar­dig ein­de. Het is erg mooi dat ik een bij­dra­ge kan le­ve­ren, zo­dat ie­mand in zijn ver­trouw­de om­ge­ving kan ster­ven. Maar het kan ook aan­grij­pend zijn als je cli­ën­ten een lan­ge­re tijd kent. De waar­de­ring die ik krijg in mijn werk is groot, dit kan een be­dank­je zijn, een waar­de­vol­le blik of een kop­je kof­fie.

Ik werk in een pret­tig team en on­danks dat we al­le­maal zelf­stan­dig wer­ken, zien en spre­ken we el­kaar da­ge­lijks. Aan het be­gin van de dienst drin­ken we ge­re­geld een kop­je kof­fie sa­men en na de dienst ko­men we ook weer bij el­kaar. Als team staan we ie­de­re dag weer voor de cli­ën­ten en voor el­kaar klaar.

De thuis­zorg is zeer di­vers. Van steun­kou­sen aan­doen tot me­di­ca­ties, van wond­zorg tot in­di­ca­ties stel­len. De ene keer is het cli­ën­ten­zorg uit­voe­ren en dan weer wijk­ge­richt wer­ken. Geen dag is het­zelf­de. Je kunt als wijk­ver­pleeg­kun­di­ge echt al­le kan­ten op. Ik heb er nooit spijt van ge­had, dat ik voor dit mooie be­roep heb ge­ko­zen!