verhaal van

Rob

Rob

Zorg­ma­na­ger Hier­o­ny­mus, Ver­vers­hof, Rust in Roy

Met de ken­nis, we­ten­schap en er­va­ring die je op­doet in de zorg, word je een rij­ker mens

Ik ben de zorg in­ge­gaan door mijn zus, zij werk­te als zie­ken­ver­zorg­ster in een ver­pleeg­huis. Als ze thuis kwam van haar werk werd ik al­tijd ge­boeid door haar ver­ha­len. Als 16 ja­ri­ge jon­gen be­sloot ik haar ach­ter­na te gaan naar het­zelf­de ver­pleeg­huis.

Als eer­ste broe­der in het ver­pleeg­huis, nam ik een sprong in het die­pe. Er wa­ren nog geen uni­for­men voor man­nen, maar die wer­den ge­luk­kig snel aan­ge­schaft en ik werd met­een in­ge­zet om zon­der til­lift de zwa­re cli­ën­ten te hel­pen. Ik volg­de des­tijds de op­lei­ding zie­ken­ver­zor­ging, te­gen­woor­dig ver­ge­lijk­baar met Ver­zor­gen­de IG ni­veau 3.

Ver­vol­gens rond­de ik de op­lei­ding ver­pleeg­kun­de-A af. Waar­na ik in mi­li­tai­re dienst moest. Na mijn dienst­plicht was er geen baan te vin­den in de zorg. Ik werk­te 6 jaar in een fa­briek tot ik op tv een op­roep zag voor ver­pleeg­kun­di­gen. Ik vond een baan in een zie­ken­huis, waar ik me ge­spe­ci­a­li­seerd heb als on­co­lo­gie ver­pleeg­kun­di­ge. Hier­na volg­de ik en­ke­le ma­na­ge­ment­op­lei­din­gen en ben ik als af­de­lings­hoofd in een ver­pleeg­huis gaan wer­ken. De­ze lo­ca­tie fu­seer­de met Stich­ting Land van Hor­ne en sinds­dien ben ik al­leen nog maar werk­zaam ge­weest bij de­ze mooie club. De laat­ste 7 jaar als zorg­ma­na­ger.

Het voor­naams­te in mijn werk vind ik team­lei­ders de mo­ge­lijk­he­den ge­ven om te ont­wik­ke­len en uit­da­gin­gen aan te gaan. Ik sti­mu­leer on­der­ne­mer­schap en waar­deer het als een team­lei­der het lef heeft om een keer de bin­nen­bocht te ne­men. Daar­naast vind ik het be­lang­rijk dat het goed gaat met de me­de­wer­kers. Want al­leen als dat het ge­val is kun­nen wij cli­ën­ten een ge­wel­di­ge laat­ste woon­plaats bie­den. Ik wil dat­ge­ne wat no­dig is be­schik­baar ma­ken voor de team­lei­ders. Ik zorg dat de fi­nan­ci­ën in or­de zijn, maak scho­ling mo­ge­lijk, zorg dat ze met ple­zier naar het werk gaan en er bin­nen mijn mo­ge­lijk­he­den vol­doen­de men­sen zijn. Dat laat­ste is in de hui­di­ge tijd na­tuur­lijk een enor­me op­ga­ve, maar daar sta en ga ik voor. Ik hoop dat ik dit bui­ten­ge­woon mooie werk tot mijn pen­si­oen kan doen.

Als je me vraagt waar­om je in de zorg moet wer­ken. Dan zeg ik om­dat het je in­ner­lijk ver­rijkt. Niet zo'n cli­ché ant­woord als ik werk graag met men­sen. Wer­ken in de zorg ver­rijkt je spec­trum, het geeft je zo­veel meer dan an­der werk. Met de ken­nis, we­ten­schap en er­va­ring die je op­doet in de zorg, word je een rij­ker mens.