verhaal van

Robin Raemaekers

Ro­bin Rae­mae­kers

Vrij­wil­li­ger 't Zorg­plein Weert

Vroe­ger wil­de ik net zo­als zo­veel meis­jes, óf dok­ter óf ste­war­dess wor­den. Ik ben in de lucht­vaart te­recht­ge­ko­men, maar wil me uit­ein­de­lijk toch la­ten om­scho­len tot ver­pleeg­kun­di­ge

Ro­bin (26 jaar) uit Weert, helpt sinds kort uit als vrij­wil­li­ger bij Land van Hor­ne. Zij is in­ge­zet op de Re­va­li­da­tie­af­de­ling op 't Zorg­plein en bij zorg­cen­trum Mar­ti­nus, waar ze cli­ën­ten helpt voor­zien van hun maal­tij­den. 

Eind­ho­ven Air­port
Hoe ze hier te­recht is ge­ko­men? Ro­bin ver­telt dat ze eerst als Ope­ra­ti­ons Ma­na­ger werk­zaam was op Eind­ho­ven Air­port, een erg leu­ke baan waar­bij ze lei­ding gaf aan zo'n 50 tal me­de­wer­kers. Sa­men met haar team wa­ren ze ver­ant­woor­de­lijk voor al­le han­de­lin­gen die nood­za­ke­lijk wa­ren om een vlieg­tuig weer start­klaar te ma­ken voor de vlucht. Toen door het co­ro­na­vi­rus het vlieg­ver­keer stil kwam te lig­gen, kwam Ro­bin he­laas zon­der werk te zit­ten.

Over­stap naar zorg
Maar van de­ze te­gen­slag maakt Ro­bin een kans. Want stie­kem am­bi­eert Ro­bin toch een toe­komst in de zorg. 'Vroe­ger wil­de ik net zo­als zo­veel meis­jes , óf dok­ter óf ste­war­dess wor­den. Ik ben in de lucht­vaart te­recht­ge­ko­men, maar wil me uit­ein­de­lijk toch la­ten om­scho­len tot ver­pleeg­kun­di­ge. Mijn moe­der werkt als team­co­ör­di­na­tor bij de huis­hou­ding bij Land van Hor­ne en via haar ben ik in con­tact ge­ko­men met een team­lei­der van Mar­ti­nus. Na een ge­sprek mocht ik gauw ge­noeg als vrij­wil­li­ger mee­hel­pen met het rond­bren­gen van maal­tij­den'.

Maal­tij­den en dank­baar­heid
Om­dat veel cli­ën­ten door co­ro­na hun maal­tij­den op hun ka­mer nut­ti­gen, brengt Ro­bin het eten rond, maakt praat­jes met de ou­de­ren en haalt la­ter de vaat weer op. Daar­na maakt ze nog een rond­je met het drin­ken. Ro­bin ver­telt: 'het is écht fan­tas­tisch werk en zo dank­baar! Niet al­leen van­uit de ou­de­ren, maar ook de zorg­me­de­wer­kers. Ie­der­een is blij dat je komt mee­hel­pen, je voelt echt dat je er­toe doet en dat je een ver­schil maakt voor al de­ze men­sen'.

Echt aan te ra­den
Uit­ein­de­lijk gaat Ro­bin zelf aan een op­lei­ding tot zorg­me­de­wer­ker star­ten, mis­schien iets eer­der dan ge­pland, maar dui­de­lijk wel nood­za­ke­lijk. Voor nu helpt ze nog even op de werk­vloer mee, want de me­de­wer­kers kun­nen de ex­tra hand­jes bij al­le­daag­se ta­ken heel goed ge­brui­ken. Het vrij­wil­li­gers­werk kan ze ie­der­een aan­ra­den: 'Het is soms aan­po­ten en in het be­gin wel even wen­nen met je draai vin­den, maar het is het zo waard om de dank­baar­heid te zien bij de cli­ën­ten en col­le­ga's!'

 

Wij kun­nen wel wat ex­tra hulp en on­der­steu­ning ge­brui­ken in on­ze zorg­cen­tra. Wil jij ook net als Ro­bin je (tij­de­lijk) in­zet­ten voor on­ze kwets­ba­re ou­de­ren én zorg­me­de­wer­kers in co­ro­na­tijd? Kijk hier voor meer in­for­ma­tie