verhaal van

Skip

Skip Thijssen, wijkverpleegkundige

Skip

Wijk­ver­pleeg­kun­di­ge

Ik ben zicht­baar in de wijk

Na de Ha­vo be­gon ik aan een com­mer­ci­ë­le op­lei­ding, maar als snel wist ik dat dit niet bij mij pas­te. Een ken­nis die in de zorg werkte, ad­vi­seer­de mij ook de­ze rich­ting op te gaan. Na een ori­ëntatie deed ik de op­lei­ding Ver­pleeg­kun­di­ge en ver­vol­gens start­te ik als wijk­ver­pleeg­kun­di­ge bij een ou­de­ren­zor­gor­ga­ni­sa­tie. De dub­be­le dien­sten vie­len mij te­gen. Bij een switch naar in­tra­mu­ra­le zorg mis­te ik de co­ör­di­ne­ren­de rol en zelf­stan­dig­heid. Toen kwam de va­ca­tu­re wijk­ver­pleeg­kun­di­ge bij Stich­ting Land van Hor­ne voor­bij, met vas­te da­gen en tij­den. In­mid­dels werk ik er al­weer 2 jaar. 

Als wijk­ver­pleeg­kun­di­ge ben ik er ver­ant­woor­de­lijk voor dat wij als team de best mo­ge­lij­ke zorg aan cli­ën­ten ver­le­nen. Sa­men met een an­de­re col­le­ga, zijn wij het aan­spreek­punt voor cli­ën­ten en fa­mi­lie. Kan bij­voor­beeld een cli­ënt zijn ei­gen maal­tij­den niet meer klaar­ma­ken, dan scha­kel ik hulp in. Als een cli­ënt meer zorg no­dig heeft, zet ik dat tra­ject in gang. Is een cli­ënt min­der te­vre­den over de zorg­ver­le­ning, ga ik in ge­sprek om tot een pas­sen­de op­los­sing te ko­men. Ik vind dit al­tijd een leu­ke uit­da­ging.

Ver­der ben ik als wijk­ver­pleeg­kun­di­ge zicht­baar in de wijk. Ik heb een sig­na­le­ren­de rol. Daar­om werk ik sa­men met de huis­arts, ge­meen­te, wo­ning­bouw en an­de­re in­stan­ties. Ook met an­de­re dis­ci­pli­nes van Land van Hor­ne heb ik con­tact. Het is be­lang­rijk om cli­ën­ten in hun ei­gen kracht te zet­ten, daar­voor heb je an­de­re spe­ci­a­lis­ten no­dig. Denk aan hulp bij huis­hou­ding, in­di­vi­du­e­le be­ge­lei­ding, fy­si­o­the­ra­peut of lo­go­pe­die.

Voor­al de af­wis­se­ling maakt het werk leuk, geen dag is het­zelf­de. In de och­tend help ik mee met de zorgrou­tes en in de mid­dag re­gel ik ach­ter de scher­men dat de zorg goed ver­loopt. Tij­dens mijn zorgrou­te ga ik zo veel mo­ge­lijk naar cli­ën­ten die ik al een lan­ge­re tijd niet meer heb ge­zien. Het is een echt con­tact­mo­ment, een kop­je kof­fie en een luis­te­rend oor. Ik heb een goe­de band met mijn cli­ën­ten, maar na­tuur­lijk an­ders dan ver­zor­gen­den of ver­pleeg­kun­di­gen dat heb­ben. Zij ko­men da­ge­lijks of we­ke­lijks bij een cli­ënt over de vloer, en ik mis­schien eens in 2 of 3 we­ken.

En­ke­le ei­gen­schap­pen waar­aan een wijk­ver­pleeg­kun­di­ge moet vol­doen zijn; op­los­sings­ge­richt, be­sluit­vaar­dig en zelf­stan­dig. Ook is het be­lang­rijk dat je je werk los kunt la­ten en dat je fou­ten durft te ma­ken. Je doet wat het bes­te lijkt, maar ach­ter­af kan het ook wel eens een fou­te be­slis­sing zijn ge­weest.